घरातुन पडताना बाहेर
मागे मी ओढला जातो
पप्पा पप्पा करत अलगद
येउन मला बिलगतो.
गोड बोबडे बोल ऐकुनी
नकळत मी गहीवरतो
उंब-यावरती दोन क्षण
अभावितपणे घुटमळतो.
कसेबसे समजावित त्याला
ओठांवरती हसू फूलवीतो
ह्र्दयावरती ठेवून दगड
पोटासाठी बाहेर पडतो.
पोट आणि ह्रदयाचे हे
द्वंद्व असे नेहमी घडते
द्वंद्वात मात्र नेहमीच या
का कसे पण पोटच जिंकते.
-अनिल बिहाणी
Wednesday, July 30, 2008
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment