भारलेले स्तब्ध सारे..........

भारलेले स्तब्ध सारे
गोठलेले चन्द्र तारे
निश्चल ही धरा आणिक
थांबलेले ऊधाण वारे

साचलेले काही नारे
रेंगाळलेले काही पुकारे
एक अनामिक करकर करती
उघडी सताड सारी दारे.

कधी तरी उठतात पहारे
भानावर येते सारे
एक बदल जाणवतो मात्र
भासतात हे वारे खारे.
-अनिल बिहाणी.

आई........

एक वठलेला व्रुक्ष उभा
देत आधार वेलाला त्या
नाही शक्ती तरिही कसाबसा
तग त्याने धरलेला.
तोच शक्ती वेलाची त्या
तोच त्याची भक्ती
तोच त्याची प्रेरणा अन्
तोच त्याचे अस्तित्वही.
कसली ही वेडी माया ?
खरेच मजला ठाउक नाही
आहे ठाउक एकच मजला
म्हणतो मी त्यास आई.
-अनिल बिहाणी.

आठवणींचे पुस्तक

कधी अचानक वा-राची झुळूक येते
मनाचा तळ ढवळून काढते
खोलवर कुठेतेरी दडलेल्या आठवणींना
अलगद वर आणून ठेवते .

आणि मग आठवणींत रमतं मन
पिंजलेल्या कापसाच्या पुंजक्या सारखे
तरंगु लागते हेलकावे खात
भुतकाळाच्या वा-रावर.

प्रत्येक आठवणीपाशी क्षणभर थांबत
कधी नकळत पापणी ओली करत
कधी ओठांवर हास्य फूलवत
आठवणींचे चित्र रंगवते डोळ्यांवर .


मग कधीतरी मन अलगद था-यावर येते
नजरे समोर पुस्तकाचे पान फडफडत असते
अन तरीही हे वेडे मन ..........
रेंगाळत असते आठवणींच्या पुस्तकाच्या शेवटच्या पानावर .
-अनिल बिहाणी.

बरसावं तर .............

बरसावं तर श्रावणासारखं
अगदी हळूवार
बरसतानाही ढगाआडून
धरावी मायेची उबार

बरसता बरसता अचानक
कधी बसावे लपून
ढगाआडून डोकवावं बनून
सोनसळी उन.

मोग-याजवळ रहावं साचून
छानसं तळं बनून
झूळझुळ करीत जावे कधी
झ-यासंगे वाहून .

बरसावं तर अगदी असंच
जावी स्रूष्टी मोहरून
बरसण्यानेही आपुल्या जावे
सा-यांचे चित्त सुखावून .

कधीतरी जावे मग
नकळत निघून
गेल्यानंतरही ह्रदयात कुणाच्या
असावे हिरवळ बनून .
-अनिल बिहाणी.

मी सुखीच राहिलो

मी होतो भिकारी अन् भीकारीच राहीलो
भरभरुन देउन सारे ,भरलेलाच राहीलो

जो तो मजला सांगित दुःखे ,भावनांशी खेळून गेला
मज ऐकण्या कुणी न उरले ,मी सुखीच राहिलो

कधि इथे अन् कधी तीथे,सारे मजला शोधीत होते
सापडुन मग साऱ्यानांही ,हरवलेलाच राहीलो

मी नव्हतो कुणाचा ,कूणीही माझे नव्हते कधी
आप्त स्वकीयांच्या घोळक्यात,मी परकाच राहीलो

झाडावरच्या पक्ष्यांनाही, त्यांनी दगड मारले
ते हात जाहले, अन् मी दगड जाहलो.
-अनिल .

माझं प्रेम आहे..........

अंगणातल्या झाडावर
झाडांच्या फूलांवर
फूलांच्या गंधावर
माझं प्रेम आहे

काळ्याकुट्ट ढगांवर
पावसाच्या पाण्यावर
पाण्याच्या थेंबावर
माझं प्रेम आहे

मळक्या पायवाटेवर
समुद्राच्या लाटेवर
शेतातल्या मोटेवर
माझं प्रेम आहे

मणसातल्या देवावर
देवातल्या माणसावर
साऱ्या देवमाणसांवर
माझं प्रेम आहे

जगातल्या साऱ्यांवर
साऱ्यांच्या जगावर
माझं प्रेम आहे
कारण.....
माझं माझ्या आयुश्यावर प्रेम आहे.
-अनिल बिहाणी.

प्रेम

तू नेहमीच धडपडायचा
तिला आपलेसं करण्यासाठी
तुला मदत करता करता
नकळत मीहि धडपडायची
तुला आपलेसं करण्यासठी

व्हायचं तुमचं लुटुपुटीचं भांडण
अन् मग तुमचं ते रुसणं फूगणं
मीच बनायचे मग मध्यस्थ
अन् द्यायचे तुमचे हात एकमेकांच्या हातात

जायचो आपण डोंगरदऱ्यात फिरायला
भटक भटक भटकायचो
अन् मग तुम्हाला एकांतात सोडून
पापण्यातले अश्रू लपवत
खिळवायची मी नजर पुस्तकाच्या पानावर


तिचं ते माझ्या नावावर घराबाहेर पडणं
तुमचं ते फिरायला जाणं
माझं मग बागेतल्या कोपऱ्यात
शून्यात नजर लावून तुमची वाट पहाणं

कधीतरी वाटायचं
देत आहोत आपणच आपल्या प्रेमाची आहूती
पण दुसऱ्याच क्षणी उमगायचं
प्रेम् असतं फ़क़्त देण्यासाठी
धडपडूच नये ते आपलेसं करण्यासाठी .
-अनिल