स्त्रीत्व......

स्वयंपाक घरातून येणारी
बांगडयांची किण किण
हलुहलू मंद होत जाते
काजळी साचलेल्या ज्योतीसवे....
.
.
.
.
.
आता
बांगडयांची किण किण
आतल्या खोलीतून ....

-अनिल म बिहाणी .

पुस्तकाप्रमाणे.....

शब्दा शब्दातुन
उलगडत गेले आयुष्य
पुस्तकाप्रमाणे

जो तो येता जाता
चाळतच राहिला
पुस्तकाप्रमाणे

आता शेवटची काही पाने
वार्यावर फडफडणारी
पुस्तकाप्रमाणे .

- अनिल म बिहाणी .

कारण...

उगवत्या भास्कराला वंदन करणारे हात
जुंपले जातात कामाला
आणि मवळत्या दिनकराला वंदन करीत
चंद्राच्या साथीने चांदण्या मोजत
होतात निद्रेच्या आधीन.

कुणालाही नकळत
अश्या जीवनाचा हेवा वाटुन जातो
कारण...

काम करणार्या हातांमागचा घाणा
आणि निद्रीस्त पापण्यांमागिल
अनिश्चिततेची भीतिदायक स्वप्ने
अद्रुश्य असतात.

-अनिल बिहाणी.

माझं एकटेपण ......

माझं एकटेपण
बरंच काही
माझं एकटेपण
काहीच नाही.

किर्र किर्र रात्रीला
आसवांनी उशी ओली
नादब्रम्ह चैतन्याने
भारलेली सारी खोली.

कोप-यात शांत समई
अंतरातुन साद देत
खोल खोल दुःखाला
ओलसर वाट देत .

भिडभाड गर्दी मध्ये
एकट्याने चालणारं
प्रत्येक चेह-यामागे
स्वतःलाच शोधणारं

तरीही.......

माझं एकटेपण
बरंच काही
माझं एकटेपण
काहीच नाही.



-अनिल बिहाणी
.

क्षण जे उरले काही............

जळुन गेली काया
ओठांवर उरली माया
तो उगा हासतो का?
ही कसली संध्याछाया ?.

ओढुन घेता चादर
जो फुटला नाही पाझर
त्यास प्रेम म्हणावे का?
जो आटुन गेला सागर

ज्या अस्तीत्वच नाही
क्षण जे उरले काही
मी त्यास आठवणी म्हणत
जगणे फुलवीत राही.

-अनिल बिहाणी.

आणि तू ...........

अर्धा ग्लास भरलेला
मी खोल बुडालेलो
आणि तू

मुसळधार पावसात
तू चिम्ब भिजलेली
आणि मी

आठवणीच्या अंधारात
चाचपडत फिरणारा मी
आणि फक्त मी.....

-अनिल बिहाणी

इवलेसे दुःख.....

निळ्या शब्दातून
नीले हे गाणे
निलाईत.

आभालाचे पंख
वार्याचा वेग
ति-हाईत

इवलेसे दुःख
कोरडी आसवे
सुरईत.

-अनिल बिहाणी.