सावट ........

क्षणाक्षणाला शोधत असते
कणाकणाने जळत असते
इथल्या असल्या जगण्यावरती
मरणाचे सावट असते.

हसणार्या दारावरती
तिरडीची सावली घुमते
चमकणार्‍या डोळ्यांमागे
आसवांचे दालन जगते

कुणी भडभडून जळताना
कुणा जगण्याचे कारण मिळते
इथल्या असल्या जगण्यावरती
मरणाचे सावट असते.

~~अनिल बिहाणी .

देन...

झिंगलेल्या रातीकडुन
झिंगलेपणाचं देन घेउन
पहडुन रहावं शांतपणानं

घेउ नये मुळी अंधारचा ठाव
अन् करुही नये प्रकाशची हाव

अनुभवत कैफ़्
असुनही नसण्यातला
विसरुन जावं देहभान
पुसत अस्तित्वाच्या खुणा.
-Anil M. Bihani.

अर्थ.

असण्या अन् नसण्यामध्ये
होती कुठेतरी खोलवर
असूनही नसण्याची एक दरी

जिथे होतो मी उभा
तू निघुन गेल्यानंतर
कानात प्राण साठवुन.

पण शेवटपर्यंत आलीच नाही
ती अश्वासक हाक
ज्यामुळे होता अर्थ माझ्या असण्याला.

-Anil Bihani.

काँलेजची ती जुनी वही.........

काँलेजची ती जुनी वही
कधी धरावी घटट् ह्रदयाशी
घेत मग तो जुनाट सुगंध
खेळत बसावे आठवणींशी.

प्रत्येक पानाशी क्षणभर थांबावं
त्याच्याशी निगडीत सारं आठवावं
अन् आपला तो बावळेपणा.........
नकळत स्वःताशीच हसावं

एखाद्या पानावरचं सरांच व्यंगचित्र
एखाद्या पानावरची शेरो शायरी
एखाद्या पानवरची ग्राफ़िटी
अन् एखाद्या पानाची तिला पाठवलेली चिठठी.

एखाद्या पानवरचा मनापासुन केलेल आभ्यास
एखाद्या पानावरचे क्षण काही उदास
एखाद्या पानाच मारलेला बाण
आणि एखाद्या पानावरची कविता छान

क्षणभर् त्या आठवणीत जगावं
जुनं सारं आठवुन पहावं
टीपत पापण्यातले पाणी मग
वर्तमानात हलकेच परतावे .

-अनिल बिहाणी.

'ती'ची खंत

रस्त्याच्या कडेला गिर्हाइकाच्या प्रतिक्षेत असणाऱ्या तीलाही
होतं कधी काळी माणसाचं मन
जे गाडलं गेलं होतं
कित्येक वासनांधांच्या वासनेच्या ढीगाखाली

रस्त्याने जाणाऱ्या येणाऱ्या कित्येक
तथाकथीत नैतिकांच्या तुच्छ नजरा
पुन्हा पुन्हा जाळत होत्या
तिचं ते गडलं गेलेलं माणसाचं मन


कदाचीत त्यानां माहीतच नसावं
तिनेही कधी पाहिला होता स्वप्नात राजकुमार
अन् मनोमन ठरवुनही टाकलं होतं त्याच्याशी एकनिष्ट रहान्याचं
आपलं सर्वस्व त्याला वाहात


परीस्थीतीने हतबल झालेल्या तिला
खंत नव्हती स्वप्न भंगन्याची
पण खंत होती
या जाणाऱ्या येणाऱ्या कित्येकांना
आई बहीणी आपल्यामुळे सुरक्षीत असल्याची जाणीव नसण्याची

भारलेले स्तब्ध सारे..........

भारलेले स्तब्ध सारे
गोठलेले चन्द्र तारे
निश्चल ही धरा आणिक
थांबलेले ऊधाण वारे

साचलेले काही नारे
रेंगाळलेले काही पुकारे
एक अनामिक करकर करती
उघडी सताड सारी दारे.

कधी तरी उठतात पहारे
भानावर येते सारे
एक बदल जाणवतो मात्र
भासतात हे वारे खारे.
-अनिल बिहाणी.

आई........

एक वठलेला व्रुक्ष उभा
देत आधार वेलाला त्या
नाही शक्ती तरिही कसाबसा
तग त्याने धरलेला.
तोच शक्ती वेलाची त्या
तोच त्याची भक्ती
तोच त्याची प्रेरणा अन्
तोच त्याचे अस्तित्वही.
कसली ही वेडी माया ?
खरेच मजला ठाउक नाही
आहे ठाउक एकच मजला
म्हणतो मी त्यास आई.
-अनिल बिहाणी.